büyücünün sihirli kavanozlari.

Şubat 26, 2013

ben bazen bazi seyler isterim. benim bazen istedigim seyler her zaman istedigim seylerin tipkisidir. ben hep isterim ve bunu hep yapmam. cünkü bazen hep istemeye yüz bulamam. ama istemeye geri döndügümde kaldigim yerden devam edebilirim. bu benim anac yanimdir. ben bazen cok bis boklara bulanirim. bu boklar benim istememe engel olur. bu boklar beni birkac zamanligina istemekten alikoyar. sonra ben o boklari alikoyarim. kafese kapatir ve alinlarindan öperim. boksa benim bokum der, gecerim. sonra istemeye devam ederim. alikoyuldugum zamanlarda da aslinda, bilgisayarin arka planinda calisan gereksiz virüslü pisboklar gibi, benim gri lobumun perdesinin arkasinda da calisan bir sistemden ötürü, kimden ötürüüü! sistemden ötürü isteyisim sürer gider. ancak bunu ben bile bilmem. benim bile bilmedigimi o su bu zaten bilemez. ben bilirim der ama bilmez. benim bile bilmedigimi bilebilecek olan zaten bilir. bazi manevi göndermeler yapmaktan geri durmam. cünkü böylece tutunabilirim. benim bi sabitim olmadiginda ben tutunamam. ben tutunamadigimda  kicim üstü düserim. ben kicim üstü düstügümde hemen kalkamam. o boklarin icinde bizim mundar hayvan dedigimiz o bes harfliler gibi debelenirim. her yerime esit miktarda sürer, onlara alisir, onlarla barisirim. bu zorlu ve kokulu sürecten sonra dogrulurum. anka kusu falan gibi küllerimden degil. evet o pis kokan seylerimden dogrulurum. onlari koca ayaklarimin altinda ezer, yürüdükce izlerini pesimde götürürüm. ta ki üc adim. üc adim sonrasi temizliktir. artik o yerler temizdir. dogrulurum ve bir sonraki düsüsüm icin zaman kollarim. kol saatim yok ama takmayi severim. bu sebeple babamin artik calismaz raporu almis saatini koluma takar gezerim. o ölürse ben o saate bakip aglayacagimi adim gibi bilirim. ne de cok sey bilirim. kol saatim yok ama isiriklarla saat yapabilme yetenegim var. ne de yetenekliyim. bakin bunlar diye baslayan bir cümle kurmak gecti aklimdan ancak bundan vazgectim. cünkü kimseye bir sey söyleyesim yok. hep yazasim var. bu bile hepin ölümüne yeterli. hep ölürse hic, hic ölürse hep olurum. böyle bir devinim. bunlar asirma cümleler. unuttugum sigaramdan bir firt daha ceker, bu cok önemli isime geri dönerim. parmaklarimi harflerden hic ayirmadan, telekinezi metafiziki ebeninki yöntemleriyle sigarayi kendime cekerim. ayni hizla onu geldigi yere gömerim. ben siddeti severim. bunlar benim bazi problemlerim ve bu problemlerimi sadece ben dillendirebilirim. bir baskasi ki onlar pisliktir, tekil özneye cogul devam eden cümleler yanlis seyler. bir baskasi ki bunu dillendirirse, ben o dili keserim. aslinda büyütülecek bir sey yok. zaman zaman böyle olur. zaman zaman söyle. bu böylelerin, söylelerin eslestigi anlamlari yalniz ben bilirim. ben yalniz da yürüyebilirim. bahsettigim kic üstü düsme, mundar hayvan debelenmesi ve ayaklari sürüyerek yürüme süreclerinin ardindan, dogrulurum. ta ki tekrar düsene kadar. bunlar hep kendini tekrar. “kaba çamur yığını.” ayipladikca beter olacagini bilerek yürü. pigi pigi kuki

Reklamlar

One Response to “büyücünün sihirli kavanozlari.”

  1. buyuveseker Says:

    Ben seni bokunla da severim.yasayan bok kardesligi toynaklarda bosluksuz boklar.cumle sonuna iki nokta koyan cemil cumle geberin.

    Beğen


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: