adımadımkaçışgünlüğü -I-

Nisan 18, 2009

2_aroundthepond

Ada vapurundan inmiş işinden evine dönerken herkes, (bakırköyden gelenler de olabilir bunlar, bu kısım pek önemli değil, önemli olan kısım bir yığının üzerime geliyor olması) ben tersini yapıyorum; evimden, olmayan işimi, denizi görmeye gidiyorum. Ben memnunum bu ziyaretten. Peki o? Sanmiyorum.

Trafik ışığının robotik adamı ricayla karışık komut veriyo aynı derecede robotik sesiyle; lütfen bekleyiniz. Peki canım da, nereye kadar? ( Bu adam napıyodur şimdi acaba, pişman mıdır robotikleştiği için yoksa istediği şey tam olarak bu mudur? Bilmiyorum).

Pardon! Yine bisiklet yolundan yürüyomuşum. Gelmeseydin farkedemezdim. Evet, yine. Huyum kurusun. Değişemiyorum.

Ve sen kedi, ben konuşurken yüzüme bakmadın ya.. Belki de hata “yine” bende.  İletişimin altın kuralı, konuşurken göz temasında bulunun, eşit seviyede durun. Üzgünüm kedi, o kadar da inemiyorum.

Kınıyorum.

Az kaldı, biliyorum.

Reklamlar

2 Responses to “adımadımkaçışgünlüğü -I-”

  1. marlene Says:

    tarzımız benziyo dimi:Psadece next butonuna tıklayınca bunu görmek ne ilginç.wordpress aynı tarzda blogları bilip de grupluyor mu nedir?yoksa tesadüf mü,tesadüfse ne ilginç bi tesadüf:))haa tabi benim bloga bakıp da nerden tarzımız benziyomuş diyebilirsin..pek yazamadım son zamanlarda yazsam heralde seninkine benzerdi ama çok da şekilcilik yapamıcam:Payıp olur..günümüz gençliği işte..bir edebiyat öğretmeniyle tartıştım geçen postmodern yazıyorum dedim.Zaten yazmayı bilmeyenler,beceremeyenler çıkardı bu postmodern yazma işini dedi.sonra Orhan Pamuk’a sövdü.okumadım daha onu hiç dedim.amaaan neyse ne onlara yazıyoz sanki:))
    sevgiyle kal…

    Beğen

  2. madalle Says:

    Hoşgeldin
    Tesadüflere inanmıyorum, tesadüf üstü bi güç var; zincirleme isim tamlaması gibi bağlamış bizi birilerine-birşeylere, sen de onlardansın, tıpkı benim gibi.
    Wp’nin aynı tarz blogları gruplandırma konusuna gelirsek eğer, sanmıyorum çünkü bana hep kuryeler denk geliyo :) pek bi ortaklığım yok kuryelerle. Orhan Pamuk’u 1 kere okumaya çalıştım, bitiremedim, kaldı. Post modern yazma iddiam yok, benim yazma iddiam bile yok. Ellerim hareket ediyo harflerin üstünde. İçerik kaygısı yok -ki olsaydı kapanırdı bu blog-
    Öyle işte.
    He bi de; günümüz gençliğinden hiç hazzetmem, sevgili Marlene.

    Beğen


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s